خودمختاری یا فدرالیسم؟ حزب دمکرات کردستان یا حزب دمکرات کردستان ایران؟ نبرد مسلحانه یا جنگ نرم؟ کردستان بزرگ یا مبارزه در قالب ایران؟ اسلامگرایی یا سکولاریزم؟ قومگرایی یا پان ایرانیسم؟ کردستان بزرگ یا کنگره ملیت های ایران فدرال؟ و... ؟!

تمامی این سوال ها و ابهامات فوق، آمیزه ای است که پیش از هر چیز، شاکله استراتژیک حزب دمکرات کردستان ایران را تشکیل می دهد! البته زیاد فکر نکنید، خود رهبران چندان اعتقادی به واژه ها و اصطلاحات فوق ندارند، چرا که بیش از هر چیز سرگرم، مال اندوزی، فساد اخلاقی و...، هستند تا این شعارهای پوشالی که فقط جنس مشروعیت بخشی دارند.

اما کادرهای رده میانی کمی نگران هستند. روز نیست که از دفتر سیاسی نامه به تیشک تی وی نرود: آقا چرا امشب این را گفتید؟ چرا دیشب آن را نگفتید؟ سیروس ملکوتی باید اخراج شود؟ فلانی باید مصاحبه کند، فلانی نبایست مصاحبه می کرد؟!؟! علت مسئولین تلویزیون تیشک نیستند، بیچاره ابو کریمی را چه به این حرف ها و اصلاً ایشان میانه ای با فکر کردن ندارد چراکه غالباً مست لایعقل است و اگر خیلی هنر کند تنها چیزی که به او دیکته شده باشد را طوطی وار بدون غلط املائی بخواند! اشکال از وی و امثالهم نیست، اشکال در سستی و ضعف اراده رهبران حزبی و سردرگمی آنها از سیاست پیش روی آنها است! خالد عزیزی سیاست نرم را پیشه کرده، حسن شرفی به آن می تازد! هجری اعلام آشتی ملی می کند! شاهو دنبال فساد و بالا کشیدن پول کمیته های خارج است! هجری اتحادیه علمای دینی را تأسیس می کند، دفتر سیاسی بیانیه یک حزب سکولار را تأیید می کند؟ سیروس ملکوتی از ایرانی بزرگ و آزاد سخن می گوید، حسن شرفی از کردستانی بزرگ و حمله به ایران ( در نزد تی مر من) سخن می گوید!!!!

ما که سر در نیاوردیم! اگر یک نظر سنجی در بین تماشاچیان تیشک تی وی پخش کنید، احتمالاً متوجه نشوند این تلویزیون متعلق به چه گروهی است؟!

البته راهکار برون رفت از این سردرگمی، پرداختن به فساد اخلاقی، مالی و... است. اگر به عنوان نمونه تمام مسئولین حزبی و اعضای دفتر سیاسی را به یک مسابقه تلویزیونی پخش زنده دعوت نموده و درخواست کنید در یک خط استراتژی اصلی حزب را بنویسید ( بدون تقلب از روی دست یکدیگر)، احتمالاً شاهد بیست و اندی استراتژی متفاوت خواهید بود.

البته نگران نباشید چرا که تمامی مصادیق فوق فقط جنبه ظاهری و سرکاری دارد چراکه استراتژی واقعی، عملی و پنهانی حزب در چند نکته خلاصه می شود که وجهه مشخصه تمامی رهبران کنونی است:

زر اندوزی برای روز مبادا، سعی در حفظ قدرت و دیکتاتوری، اتخاذ ژست دمکراتیک و شعارهای وحدت گرایانه، فساد درونی در حد توان و استفاده از هر موقعیت پیش آمده (چراکه شاید همیشه موقعیت کمپ نشینی فراهم نباشد تا در این فضا فساد اخلاقی صورت پذیرد)، حفظ روابط خوب و حسنه با پارتی و یکتی برای در یافت کمک های مالی، کندن پول از هر نوع بودجه حزبی که ممکن است، فرستادن فرزندان برای تحصیل در اروپا ( دانشگاه های کردستان عراق و امثالهم فقط برای کادرها و هواداران است نه فرزندان رهبران)، مصاحبه های خوب که از آنجا که اکثر آقایان دفتر سیاسی و کمیته مرکزی فاقد سواد لازم هستند، آقای کریم پرویزی برای همین منظور به دفتر سیاسی راه یافته و موظف است متن این مصاحبه ها را از قبل تنظیم نماید و استودیوی تیشک آنها را به صورت غیر زنده ضبط تا اشکالات احتمالی (www.sikirter.org!!!!) توسط باصطلاح دبیرکل دیگر پیش نیاید، طرد تمامی مخالفین به بهانه های مختلف، مشغول سازی معترضین به فساد اخلاقی و....!  

بگذریم!

یکی از این تناقض ها که اخیراً نمود پیدا کرده مشی اسلامگرایی و سکولاریسم حزب است:

وقتی که صدای قرآن از رادیو صدای کردستان پخش می شود، وقتی اتحادیه علمای دینی کردستان تأسیس می شود، وقتی آقای هجری در مورد دین و شریعت صحبت می کند، ناخودآگاه ذهن معطوف می شود که گویا با حزب اسلامی دمکرات کردستان ایران مواجه هستیم که احتمالاً یا اشتباهاً چند سالی واژه اسلامگرایی از نام این حزب حذف شده است. البته این اداها دوام  چندانی نمی آورد وقتی یک حرکت ناهنجار غیر اسلامی در حزب می بینیم. وقتی آقای حسن شرفی یا هجری به راحتی با زنان نامحرم دیده بوسی می کنند یا وقتی که آن فسادهای آقایان ....! بگذریم.

 همین جدید ترین آنها! دستپاچگی حزب در حمایت از یک جریان سکولار است! آقای هجری بالاخره دین یا سیاست یا جدایی دین از سیاست؟ بالاخره سکولاریسم یا اسلامگرایی؟ اگر جدایی دین از سیاست، دیگر آن اداهای مذهبی و اتحادیه علمای دینی و...، چه معنا دارد، اگر دین و سیاست شما آمیخته است، این حمایت های ناشیانه از یک جریان سکولاریسم چه معنا دارد؟

بخش هایی از سخنان آقای هجری:" در رژیم جمهوری اسلامی قشر روحانیون و افراد مذهبی که از آغاز تاکنون در بنیانگذاری رژیم، استحکام‎بخشیدن و فداکاری در راه آن از هیچ کوششی دریغ ننموده‎اند و در سایه‎ی این زحمات از نظر مصالح و منافع فردی به بهشت آرزوهای دنیوی خود نایل آمده‎اند و یا از نظر ایمان و باورمندی به رژیم اسلامی و ادای وظیفه دینی خود سعادت اخروی را نصیب خود نموده و به بهشت آرزوهای خود در دنیای دیگر می‎رسند. در نتیجه حفظ نظام در بدترین حالت را وظیفه‎ی دنیوی و اخروی خود می‎دانند و هیچ نغمه ناسازی که بهشت‎های آنانرا منفص نماید برنمی‎تابند، با آن درمی‎افتند و یا حداقل با آن کنار نمی‎آیند"

اگر اینطور است و اینگونه روحانیون و افراد مذهبی در سایه جمهوری اسلامی به آرزوهای خود نایل آمده اند، آیا شما با این افراد روحانی و مذهبی، فقط به خاطر مذهبشان مشکل و عداوت دارید؟ اگر اینطور است چرا اتحادیه علمای دینی کردستان را تأسیس نموده اید؟ آیا مذهب بد است یا خوب؟ اگر بد است برای همه و از جمله خودتان ، اگر خوب است آیا این سیاست شتر مرغ شما جز دسیسه ای برای فریب اذهان عمومی مذهبی ها در کردستان است و خودتان هیچ باوری در درون به آن ندارید؟

بخش هایی از بیانیه دفتر سیاسی حزب به منظور حمایت از یک جریان سکولار!!!

"روزهای اخیر، گروهی از شخصیتهای ایرانی تحت عنوان "حامیان سکولار جنبش سبز ایران" بیانیه‎ای منتشر نمودند که در آن از بسیاری جهات، مسائل و مشکلات اصلی ایران مورد اشاره قرار گرفته و اعلام نموده‎اند که رژیم کنونی حاکم بر ایران در کلیّت ساختار و قانون اساسی‎اش مشروعیت و حقانیت خود را به طور کامل از دست داده است....در همین رابطه، حزب دمکرات کردستان ایران، ضمن ابراز خرسندی از این اقدام عده‎ی چشمگیری از هم میهنان ایرانی، و...

دفتر سیاسی

30/10/1388
20/1/2010"

ملاحظه می نمایید شعارها مذهبی آقایان تا چه میزان با عمل آنها تطابق دارد و با چه دستپاچگی از یک جریان سکولار تعریف و تمجید نموده و ابراز خرسندی نیز می نمایند.