بررسی اخبار و مقالات منتشره در سایت های اینترنتی از چند ماه پیش تا کنون نشان می داد دهد بدون هیچ شک و تردیدی تمامی گروه ها و احزاب کوردی به نوعی در صدد نشان دادن نقش پررنگ خود در انتخابات ایران هستند. این میل به نقش آفرینی از دونکته نشأت می گیرد: اول آنکه آنها به نوعی خود را در مورد ایران و تحولات آن سهیم و مسئول می دانند و دوم آنکه قصد دارند میزان تأثیرپذیری خود بر روند تحولات ایران بویژه در خصوص جامعه کردی را به رخ افکار عمومی بکشانند.صرف نظر از نوع موضعی که این گروه ها اتخاذ می نمایند، نوع مواضع متخذه، ادبیات به کار گرفته شده، میزان انسجام بیانیه های صادره و ماهیت اطلاعیه ها و بیانیه ها، می تواند شاخص خوبی برای سنجش میزان سواد نویسندگان و مغزهای متفکر گروه ها، آگاهی احزاب از اوضاع و و احوال درونی جامعه ایران (بویژه آن احزابی که داعیه مبارزه برای مردم کرد ایران را دارند)، انسجام استراتژیک احزاب و میزان پایبندی آنها به مواضع و تعهدات، انعطاف پذیری این جریانات و... می باشد. در واقع این مواضع بیانگر آن است که هدف این گروه ها از مبارزه چیست؟ آیا آنها به معنای واقعی یک حزب، گروه و جریان برخاسته از بطن مردم هستند که در صدد تحقق مطالبات مردم و خواست های دمکراتیک آنها می باشند؟ یاگروهی قدرت طلب بوده که جز به حفظ ماهیت حزب (ولو چند نفر) و سلسله مراتب قدرت، شهرت و پولی که بدست آورده اند، به چیز دیگری نمی اندیشند؟ گروهی هستند که اصولاً ربطی به ایران و وقایع جامعه کردی ندارند بلکه جیره خوار قدرت های منطقه ای و جهانی برای بر هم زدن نظم و آرامش خاور میانه اند و.. هزاران تحلیل دیگر در این مقال می گنجد. در این نوشته سعی برآن است تحلیل و نقدی بر موضع احزاب و گروه های کردی در مورد دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران صورت پذیرد.

طی سال های گذشته احزاب کردی ساکن عراق موضع تحریم انتخابات ایران را در پیش گرفته و  همین موضع را در قبال تمامی انتخابات ها اتخاذ کرده اند و علی الظاهر موضوع جدیدی نیست، (به غیر از یکبار در جریان انتخابات شوراهای شهر و روستا که حزب دمکرات  مردم را تشویق نمود که در انتخابات حضور یابند). اما اینبار برخی جریانات قصد داشتند با اتخاذ تدابیر و تاکتیک هایی به قول خودشان هزینه های سنگین تری بر جمهوری اسلامی وارد نمایند و باصطلاح «تحریم فعال»، و نه فقط صدور بیانیه هایی در راستای تحریم انتخابات در دستور کار قرار دهند.

 از همان ابتدا هم مشخص بود که موضع طیف های مختلف انشعابی در خصوص نوع هماهنگی ها و یا صدور بیانیه های مشترک از جمله موضوعات مبهم این حوزه است . معلوم نبود احزاب و گروه هایی که سر جزئی ترین مسائل تشکیلاتی درونی خود اتفاق نظر ندارند، چطور می خواهند حول موضوعاتی مثل انتخابات ایران به توافقی خاص برسند. چراکه رقابت حرف اول در این جنگ قدرت را می زند. بطور مثال حدکا و پژاک معلوم نبود تا چه اندازه و به چه صورتی حاضرند در این اقدام دسته جمعی شرکت نمایند. در مورد حدک و حدکا حتی اوضاع وخیم تر از آن است که انتخابات ایران بتواند اتفاق نظری ولو مقطعی ایجاد نماید. همانطور که پیش بینی می شد هریک از این گروه ها با یارگیری های دونفره مواضع سابق خود را اعلام و ظاهراً منظور آنها از این تحریم فعال همین جبهه بندی های دونفره بوده و الا تغییر موضع خاص دیگری (به جز در مورد حدک) مشاهده نشده است! در ادامه به بررسی موضع دو جناح حزب دمکرات کردستان دراین خصوص می پردازیم:

1-   حزب دمکرات کردستان ایران:

پس از انشعاب دو سال پیش این گروه می توان اذعان داشت که اغلب کادرهای برجسته، باسواد، با تجربه و باسابقه حزب از این گروه جدا و یا به منشعبین پیوستند. بنابراین اقدامات فکری، استراتژیک و امور تحلیل و بررسی این گروه که به نوعی در رسانه های آنها نمود دارد، رو به افول نهاد و در مقطعی که این حزب ادعای مبارزه نرم با نظام را دارد، قوه عاقله آن تهی از هرگونه طراحی و مبارزه نرم افزاری و آشنایی به کار است. شاخص سنجش مدعای ما بررسی اوضاع و احوال شرایط سایت ها و رسانه های این گروه است. امروزه سایت های خبری وابسته به جناح هجری از ضعیف ترین، کم کارترین و تهی ترین سایت ها به لحاظ محتوا است. در خصوص تلویزیون تیشک نیز نیازی به گفتن ندارد چراکه آنچه که عیان است چه حاجت به بیان است. با توجه به شرایط فوق از موضع گیری های آنها نیز توقع خاصی نمی رود. جز آنکه با همکاری جناح متحجر و کهنه پرست کومله اعلامیه ای تکراری صادر کنند تا فقط بگویند اطلاعیه ای صادر شده است. آیا حزب تحلیلگری ندارد ببیند در طی این سال های اخیر که انتخابات را تحریم کرده و علی رغم آن مردم کرد در انتخابات شرکت نموده اند، چه دستاوردی داشته اند که مدام یک تاکتیک غلط را تکرار می نمایند؟ آیا مغز متفکری نیست که نوعی تغییر ولو تاکتیکی و مقطعی در این شیوه عملکردی حزب بدهد؟ مافکر می کنیم که یک قالب آماده نوشتاری برای تحریم انتخابات در آرشیو سایت کوردستان مدیا و PDKI  وجود دارد که هرگاه لازم شد در زمان انتخابات آن را رو کرده و فقط تاریخ و سال آن را عوض می کنند و مجدداً آن را در سایت درج می نمایند. انتظاری نمی رود که حزب انتخابات را تحریم نکند اما با توجه به تبلیغات آنها مبنی بر عملکرد فعال در انتخابات، هواداران آنها فکر می کردند که نکند اتفاق تازه ای در حزب افتاده باشد. هرچند بر ما مسجل شده که سیاست ها همان سیاست های پوسیده گذشته است چرا که شکل و ظاهر همان است، دیکتاتوری هجری کماکان برقرار و شاهو حسینی در خارج از کشور منافع شخصی خود را دنبال می نماید، هیچ انتخاباتی نمی تواند ساختار قدرت در حزب را عوض نماید چنانچه اعضای کنگره 14 دقیقاً همان اعضای کنگره 13 می باشند! فقط کریم پرویزی اشتباهاً میان آنها وارد شده و دلیل آن هم این است که بالاخره جمع بی سواد کنگره و دفتر سیاسی به یک دست به قلم و تحلیلگر نیاز دارد تا اطلاعیه ها و مقاله های اینچنینی در سایت ها درج نماید! بنابراین همانطور که در بدنه و سیاست و نفرات غصب کننده قدرت در حزب هیچ تغییری ایجاد نشده، در موضع آنها در قبال ایران و مردم کرد هم هیچ تغییری ایجاد نخواهد شد.

2-   حزب دمکرات کردستان (حدک)

این گروه هدف از انشعاب را دست شستن از عادات ناپسند و غیردمکراتیک جناح هجری دانسته و داعیه تغییر و نوگرایی داشت. در کنگره شان نیز سعی کردند قدیمی ها را کنار زده و جوانترها سر کار بیایند. هرچند جنگ قدرت از ویژگی های بارز و انفکاک ناپذیر اینگونه جریانات بوده و تاکنون مانع از آن شده که فردی را به عنوان دبیرکل انتخاب نمایند. به هرحال با این شعار تغییر همانگونه که اشاره شد غنای فکری و تحلیلی این جناح کمی برتر از حدکا بوده و مانند آنها در بی خبری محض از اوضاع ایران و جامعه کردی داخل کشور به سر نمی برند. در یک کلام می توان گفت حدک سیاسی تر از حدکا عمل می کند. این شاخصه ها را می توان در رسانه و سایت های آنها طی مقایسه مطالب دوجناح و یا آمار بازدیدکنندگان مطالب آنها، به خوبی فهمید. با این درک جزئی از جامعه ایران حدک توانست تا حدودی خود را به روز تر از سایر جریانات کردی نشان داده که در این میان سعی دارد با جامعه کردی داخل کشور نیز ارتباطات خود را حفظ نماید. پس از مشاهده وضعیت داخلی کشور و اتفاقاتی نظیر استقبال بی نظیر مردم کردستان از سفر رهبری به این خطه، تحلیلگران حدک به این باور رسیدند که در هر صورت مردم مناطق کردنشین ایران در انتخابات شرکت کرده و تحریم انتخابات تنها آنها را نزد مردم منزوی تر می نماید. از طرفی آنها در یک پارادوکس درگیر بودند که در صورت عدم تحریم چه بکنند؟ اگر مردم را تشویق و دعوت به شرکت در انتخابات نمایند، که این مغایر با اهداف و استراتژی کلان آنها در مقابله با نظام است. بی موضعی هم که اصولاً درست نیست و حزب را غیر فعال نشان می دهد، آن هم حزبی که داعیه مبارزه در چارچوب ایران را دارد. با توجه به این شرایط تحلیلگران حزب طی چند مرحله نشست و چالش و سنجش افکار عمومی با صدور اطلاعیه هایی که بوی عدم تحریم را می داد، طی تمجید از مواضع دوکاندید خاص، بیانیه ای زیرکانه که نه بوی تحریم می داد و نه مستقیماً مردم را به شرکت در انتخابات دعوت کرده بود را تنظیم و به همراه حزب حسین یزدان پناه آن را در سایت قرار دادند.

هدف حدک هرچه بوده و باشد و انگیزه آنها از صدور این اطلاعیه هرچه باشد، نمی تواند این اقدام بزرگ و جسورانه را تحت الشعاع قرار دهد. در فضای آلوده سیاست بازی جامعه کردی که بیش از آنکه به فکر آینده ایران و کردستان ایران باشند، به بحث های کردستان بزرگ و امثالهم دامن زده و هیچ کس از ترس متهم و تخریب شدن وجهه اش در فضای رسانه ای مسموم حتی جرأت محکوم نمودن عملیات تروریستی و ناجوانمردانه حزبی مانند پژاک که منفور کردهای ایران است را ندارد، جسارت خاصی می طلبد تا انتخابات ایران را فرصت محوری نشان دهد. در واقع حدک با روی آوری به اندکی واقع بینی به خوبی دریافته است آنچه که سال ها احزابی نظیر حدکا به آن دامن می زنند (نظیر حمله آمریکا به ایران، طرح کردستان بزرگ، فاز مبارزه نظامی برعلیه ج.ا.ا برای جلب هوادار و...) توهماتی بیش نیستند که در این 30 سال جز تحلیل نیروها و ثروتمند شدن رهبران احزاب و حفظ منافع آنها، دستاورد دیگری نداشته است. با درک این نقیصه این حزب سعی دارد به نوعی ارتباط خود را با جامعه روشنفکری کرد ایران برقرار تا در تحولات آتی جامعه کردی در فضای واقع گرایانه موجود نقشی ایفا کرده و بدین نحو بتواند طیف بیشتری از هواداران را برای خود دست و پا کند. حدک به خوبی دریافته در فضای جامعه کردی کنونی و واقعی ایران که هیچ حزب شرقی قدرت جلب هوادار و مانور ندارد (حتی قدرت جبهه متحد ادب نیز رو به افول رفته)، با اندکی تغییر استراتژی می تواند این خلأ را به خوبی پر کند و به همین خاطر است که با این اقدام بزرگ و عقلانی سعی در فراهم نمودن چنین زمینه هایی دارد. سوال باقی مانده در این خصوص آن است که آیا نگرش آنها در مورد حضور مردم در انتخابات، برای اعضای این حزب نیز صدق می کند یا خیر؟